SARNA

 

Budowę ciała sarny można określić jako, wysmukłą. Głowa jest krótka, z profiluo zarysie zbliżonym do trójkąta. Pysk (gęba) zakończony jest dużymi, nieowłosionymi czarnymi nozdrzami (chrapami). Oczy (świece) z długimi rzęsami na górnej powiece, są brunatno czarne z podłużną, poziomo ustawioną źrenicą. Uszy (łyżki) mają kształt podłużnie owalny. Szyja jest stosunkowo cienka, dłuższa od głowy. Tułów jest dosyć krępy. Ogon jest szczątkowy, prawie niezauważalny. Nogi (cewki) są wysokiei cienkie. Tylna para ma silniejszą budowę i jest w stawach skokowych mocno wygięta. Kolor sierści (sukni) sarny jest latem rudy, nieco ciemniejszy na grzbiecie, na spodzie jaśniejszy. Zimą jest ona szarobrunatna. Najbardziej wyostrzonymi zmysłami sarny są węchi słuch. Zmysł wzroku nie jest najlepiej rozwinięty.

 

Sarna jest gatunkiem zdolnym do zasiedlania różnych środowisk. Występuje zarówno w wielkich, zwartych kompleksach leśnych, jak i na zupełnie bezleśnych terenach. Odpowiada jej zarówno las liściasty jak i iglasty.  Nie unika wysokich gór, nie stroni od bagien i innych terenów podmokłych. Ulubionym środowiskiem sarny jest teren stanowiący mozaiką lasów i obszarów rolniczo uprawnych. Sarny mają zdolność do dobrego dostosowywania się do warunków panujących na danym terenie.

Obrazek

 

Pożywienie saren składa się  z urozmaiconego pokarmu roślinnego. Zwykle, są to zielone części roślin wszystkich gatunków, przeważnie trawy, zioła, liście i pączki roślin drzewiastych. W skład diety wchodzą także pędy malin, jeżyn, dzikich róż, żołędzie, orzeszki bukowe, grzyby,  a także dojrzewające kłosy zbóż.

 

Do pokrycia zapotrzebowania sarny na wodę wystarczy na ogół rosa i wilgoć zawarta w roślinach. Rzadko widuje się sarny pijące wodę bezpośrednio z wodopojów.

 

 Podobnie jak jelenie, tak i sarny powodują stosunkowo duże szkodyw uprawach leśnych. W przypadku saren jednak, największe znaczenie ma zgryzanie młodych pędów drzew. Szczególnie szkodliwe jest zgryzanie pączków wierzchołkowych, gdyż powoduje wieloletnie zahamowanie rozwoju drzewek.

 

Samicą sarny jest koza, samiec sarny to kozioł .

Obrazek

 

Zimą sarny skupiają się w duże stada tzw. rudle, liczące niekiedy30 i więcej sztuk. Rudle takie są złożone z młodych kozłów, kóz i koźląt. Prowadzi je stara koza, która zwykle kroczy na przedzie. Dorosłe samce żyją samotnie.

 

  Kotna koza szuka sobie spokojnego miejsca w zaroślach i tam rodzi jedno, dwoje, a rzadko troje koźląt. Przez pierwsze kilka dni, matka pozostawia je w spokoju i zbliża się do nich wyłącznie na okres karmienia.

 

  UWAGA: leżące na ziemi, koźlęta należy pozostawić w spokoju, nie zostały one opuszczone, matka przebywa w pobliżu. Pod żadnym pozorem nie wolno ich dotykać, przenosić itd. Przed ukończeniem pierwszego roku życia, młode są już samodzielne.

 

  W dzisiejszych czasach, do najgroźniejszych wrogów saren, należy zaliczyć wałęsające się, kłusujące psy, które są szczególnie niebezpieczne dla koźląt. Drugim poważnym zagrożeniem są maszyny rolnicze: kosiarki i kombajny.

 

Sarna na wolności żyje około 15 lat.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s